Kennen dichters de wereld van de macho’s niet? Kunnen ze geen vrouwen versieren? Zijn ze gesloten en wereldvreemd? Er zijn genoeg dichters die dit kunnen tegenspreken.

Neem nu Paul Snoek - oftewel Edmond Schietekat - een knappe man met een hoog James Deangehalte. Snoek was sportief, rijk en geliefd bij de vrouwen.

[Paul Snoek als motorcrosser, Vergeet niet te lezen, 1971]

Paul Snoek was een vlotte jongen die hield van snelle wagens. Zo kwam hij ook aan zijn einde. De dichter reed met zijn sportwagen in op een vrachtwagen. Zijn dood zorgde voor speculatie. Was het zelfmoord of een ongeval. Was hij depressief? Over zijn leven, werk en dood, werden enkele mooie documentaires gemaakt.

[Hugo Claus als vrouwenversierder, 1978]

Wie dichters nerds noemt, kent Hugo Claus niet.
Als een hippe en zelfzekere man zien we Claus opkomen in het tv-programma Zuid Noord. Hij is de verrassingsgast voor presentatoren Mies Bouwman en Johan Anthierens.

In de jaren zeventig is Hugo Claus hot. Hij haalt zich de jaloezie van alle mannen op zijn nek door zijn relatie met Sylvia Kristel. Claus gaat volledig op in zijn rol van vrouwenversierder.

[Luc De Vos in "Battle of the Poets"]

Zijn dichters watjes? Doetjes? Geen echte mannen?
Zuiderzinnen wou een einde maken aan dat poëtenimago. Het Antwerpse festival met optredens van dichters en schrijvers, sloot zijn editie 2006 af met “The Battle of the Poets”, een literaire boksmatch met als thema “pop versus poetry”. Stijn Meuris ging er naartoe als reporter voor “Alles uit de kast”.

[Axel Daeseleire signeert dichtbundel, De Rode Loper]

Een BV die we kennen als acteur, vaak getypecast in machorollen - als de échte man, de vlotte jongen, de anti-nerd, als het ware. Dan blijkt plots dat deze stoere Adonis gedichten schrijft. Maar hij doet dat niet op papier, dat is te gemakkelijk. Nee, hij beitelt, hakt, graveert, kerft en schildert woorden op doek, in zand, op steen, op glas op zink. Uiteindelijk bekeert onze macho zich tot de pen en verschijnt zijn eerste papieren dichtbundel, “Nachtdier”.

Mensen als Axel Daeseleire hebben het als dichter moeilijk en makkelijk tegelijk. Wordt hij ernstig genomen en voor vol aanzien door de “echte” dichters? Kan hij aan de verwachtingen voldoen? Anderzijds krijgt hij meer publiciteit voor zijn dichtbundel dan de hele Vlaamse dichterswereld tezamen. Want welke andere dichter krijgt bij zijn debuut een reportage in De Rode Loper?